Afscheid van een vriend.

Vrienden van de blog,

Zoals jullie gisteren hebben vernomen was het zware dag. Een dagje safari niet te onderschatten, maar ook zeker eentje om nooit meer te vergeten.

Vertrokken om 7:30u en pas om 16:30u terug. Niet alleen ik, maar gans het reisgezelschap was pertotal. Dus na het douchen, eten, nog even op terras de dierengeluiden waarnemen en naar de lodge. 

Bij aankomst aan ons stulpje heb Ik nog net de kracht om mijn tanden te poetsen en in mijn bed te kruipen. Ik val als een blok in slaap.

Vandaag, zaterdag, 28/9. Op het programma, ontbijt 6:45u, vertrekken doen we om 7:30u.

De rit die we gemaakt hebben van de bewoonde wereld naar hier, doen we nu tegenovergesteld. Dus terug 6u de jeep in richting Nairobi.

Daar wacht ons een vlucht naar Mombassa. Als alles naar wens verloopt landen we daar omstreeks 18u. Aansluitend nog een busrit van circa 1:30u…..naar ons hotel. Dus wederom goed gevulde dag.

Bij zulke dagen heeft een schrijver weinig anekdotes om zijn pen te ledigen…

Dan maar een beetje nieuws over de streek.

Het Masai Mara National Reserve  waar we laatste 2 dagen onze nek, rug en ingewanden op de proef hebben gesteld dankt zijn naam aan het Masai volk, de beroemde nomadenstam die eeuwen geleden vanuit de Nijl Delta naar het noorden trok en sindsdien in dit gebied woont. “Mara” betekent in de taal van de Masai “gevlekt” en verwijst naar de vele kleine struiken die verspreid over de savanne groeien.

We naderen stilaan Nairobi, het regent potverdorie. Het verkeer is druk heel druk, vrachtwagens die niet vooruit raken (of niet willen, remember verkoop uitgespaarde benzine) Locals die midden op de rijbaan hun leven wagen om hun waren te verkopen….onvoorstelbaar. Dit alles zorgt voor de verkeersellende.

Uiteindelijk komen we aan op de vlieghaven van Nairobi. We hebben een potje geld verzameld voor onze Swa, hij heeft toch 6 dagen met ons rond gereden. Goed voor een dikke 1500km!

We geven hem 36000 Schilling, omgerekend zo’n 250€. 

Hij heeft het verdient. 

Het afscheid valt ons zwaar, zo’n toffe gast, zo ver weg van huis leren kennen, het doet iets met ne mens. De heren krijgen een stevige handdruk, de dames een welgemeende knuffel…. 😇

We nemen afscheid van een vriend!!!

Het scannen van bagage en paspoorten kan beginnen. Onze vingerafdrukken zijn al gekend van bij aankomst vorige week, dus dat deel kunnen we overslaan. Of heel het gebeuren iets opbrengt is mij de vraag.

Wanneer we door de scanner gaan slaat bij iedereen alles op rood, ok next one please……De douane, of iets dat er moet voor doorgaan, zijn volgens mij te lui om hun achterwerk op te lichten. 

Wanneer het tijd is om te boarden wil onze lieve heer niet mee werken. Hij trekt de hemelsluizen open, een onweer barst los. Iedereen mag terug gaan zitten en wachten tot de zondvloed is gekeerd. Iedereen word voorzien van blauw festival regen plastiekske. Ik moet meteen denken aan Tomorrowland… 

Bijna 1 uur later, een bus stopt voor de gate en het boarden kan beginnen.

Papieren worden nagekeken en we stappen buiten in de spoelende regen, stappen de bus op…..en nu weet ik waarom we in festival outfit staan…. De bus is net een vergiet, ze lekt langs alle kanten. 

Tot zover hun leuze “Kenya Airways the pride of Africa” laat me niet lachen😅🤑

Ik denk bij mijn eigen, als da vliegerke subiet ook zo lekt …

Bijna 1u te laat,zitten we klaar in de sigaar…. Ik zit naast het raam, Peter naast mij. Aan de ander zijde van het gangpad zit Catherine met naast haar Jurgen. Robby en Cindy zitten meer in de staart van het vliegtuig.

We maken ons klaar voor take off, nog steeds valt de regen met bakken uit de hemel. Af en toe gaat er een bliksemschicht door de lucht.

Ik bekijk Peter en die is er toch niet helemaal gerust in (eerlijk gezegd ik ook niet) ik krijg zowaar een flashback naar mijn vlucht richting Lapland enkele jaren terug. De mensen die er toen bij waren weten het wel, voor alle andere, dat was de hel, onweer, storm alles bij elkaar.

Maar bon, dat was een ander verlof, back to reality.

Even later vliegen we hoog en droog boven de onweerswolken en we komen tot rust.

Mombasa Here we come!

We landen veilig en wel onder een stralend zonnetje en gaan op zoek naar onze bus voor transfer naar het resort.

De weg heen, tja die hebben we al 2 maal afgelegd dus we kijken niet meer op voor de in elkaar geplakte vehicles met duct tape (juist geschreven zo?)en koord. Mijn gedacht zijn ze gemiddeld net zou oud als ik, en beste lezers, dat is al iets 😅

Het is hier nog geen haar veranderd, met 2, 3 of zelfs met 4 op een motorfiets, met licht of zonder licht. Tussen bestuurder en passagier nog een geit om hier of daar te verkopen…..De kledij, teenslippers een versleten broek en soms iets dat lijkt op een jas. 

Van helm, handschoenen of beschermde kledij geen sprake. Als surplus, op de bagagedrager en rondom vastgebonden, 4,5 of wel meer jerrycans van 25 liter of meer gevuld met, ik denk water. 

De sterke arm der wet kijkt toe en laat begaan. 

Ik denk bij mezelf, in onze contreien zo rondrijden is steevast begijnestraat voor enkele dagen. Heel af en toe is er een wegversperring aangebracht door politie of leger, juist weet ik het niet. Langs links en rechts van de rijweg hebben ze dan een dikke houten lat aangebracht voorzien van vijf of tien duimers (grote lange nagels) Niet voor mensen te verbaliseren maar om de vrachtwagens te controleren. Een zakske om in te blazen kennen ze volgens mij niet.

Langsheen de weg verzamelen kleine groepjes mensen in een klein barakske, ik denk om iets te drinken, maar kan ook zijn om iets te roken, legaal of illegaal dat laat ik in het midden. Mij doet het in ieder geval denken aan de kerststal bij ons moeder zaliger.

De bus dropt ons aan het resort. We halen de achtergebleven bagage op en begeven ons naar de kamer. De rugzakken en andere tassen glijden uit onze handen de stenen vloer op. Bukken om ze neer te zetten is er niet meer bij, als we dit toch overwegen breken we misschien wel in twee 😅. 

We haasten ons naar het restaurant voor nog een laat avond diner.

Moe, excuseer heel moe zoeken we ons bedje op. 

Ik ben benieuwd hoe laat we morgen aan de ontbijttafel zitten. Maar 1 ding staat als een paal boven water, we doen NIETS morgen, helemaal NIETS.

Dit zijn de wijze woorden van onze sportman, ontspanning is even belangrijk als inspanning.

Ps: mijn verhaal is dan toch zo kort niet dat ik zelf voorspeld had 😅😜

Tot morgen

Fil en de bende.