Fietstochtje….

Jamboo, Jamboo,

Vandaag staat de meeting met de lokale bevolking op het programma. Zoals jullie weten hebben we ons laten overhalen om met de fiets naar een dorpje te rijden met bezoek aan het lokale schooltje, medicijnman en de markt.

Dus redelijk gevulde voormiddag.

We spreken af om 7:30 aan de ontbijttafel, vroeg hè, maar ja we worden al verwacht om 8:20 aan de receptie.

Een jonge kerel komt ons te gemoed, gele t-shirt met een fietsje als logo, that’s our men.

We stappen in een aftands busje met een rastafari als chauffeur, mijn gedacht recht van tussen de wiet planten geplukt…. Als dit maar goed komt.

Na een dikke 10km komen we aan bij het bureau “fietsenverhuur”

Na een korte introductie bekomen we elk een elektrische exemplaar, fiets wil ik het noemen….. en samen met 3 gidsen vertrekken we. 

Echt veilig met deze 2 bonenstaken en 1 iets te corpulente local voelen we ons niet, doch we zijn weg.

De weg, of beter gezegd de omgeploegde aarde beloofd niet veel goeds.

Als eerste komen we aan op de markt. Ja lieve volgers wat we daar zien tart iedere verbeelding, kleine modderige steegjes met bouwvallige standjes, huisjes of beter gezegd onbewoonbare zaken. De aangeboden waren wekken ook niet echt mijn eetlust. Groenten, fruit met hopen vliegen op, de aangeboden vis word er zongedroogd aangeboden….neen geef mijn deel maar aan de kat.

De apotheek lijkt meer op een, gevangenis cel, zowel de medicijnen als de apotheker worden beschermd met een traliewerk.

Uiteindelijk brengt onze smalle ( lees gids)  ons naar een lokale supermarkt om wat snoep en andere zaken te kunnen kopen voor de kinderen.

We stappen binnen, neen niet met z’n vijven hè, 2 man maximum, het is er amper 10m2 groot en er staat voor 15m2 materiaal binnen. We schaffen ons wat snoep, boekjes en schrijfgerij aan, goed voor 5000 schilling (+/-35€)

Afpingelen zal niet lukken volgens onze smalle want we bevinden ons bij de groothandel..😅😅

Dus we gaan naar buiten. En dan beste volgers gebeurt het ondenkbare, er staan minstens 25 of 30 kinderen te wachten. Allen met hun handjes ver vooruit om iets te bekomen. Sommige zijn zo sluw en foefelen het verkregen snoepje zo snel weg, buigen wat door hun benen en zeggen dat ze nog niets hebben gekregen… het is een overrompeling.

Onze smalle moet zelfs tussen beide komen. Prima, deze handeling brengt ons veiligheidsgevoel 1 streepje naar boven.

We fietsen door, nu ook weer geen sprake van macadam, neen aardewegen bezaaid met putten en kuilen. Onze achterwerken hebben het zwaar te verduren. 

Steevast moet ik denken aan de dame haar “kom is veur” ik schat zowaar dat dit nog lang zo doorgaat we met een aanbod van botermelk zitten 😜

Langs de kant van de weg roepen de kinderen ons toe “ Jamboo, Jamboo” allen met gedacht om iets te bekomen.

We komen aan bij het schooltje. Het is zaterdag en er is geen les, doch snel worden de kinderen opgetrommeld om een toneelstukje op te voeren. Natuurlijk met maar 1 doel voor ogen, die blanke mannen en vrouwen gaan wel in hun buidel tasten….

Ze hebben geluk er is nog wat over na de aanval van daarstraks. Maar alles uitdelen, neen hoor we zijn al iets slimmer geworden.

We vervolgen onze tocht richting de kokosboer. Er staat zowaar een proeverij op het programma. Aangekomen tussen enkele hutjes vervaardigd ui stro, leem en wat koemest worden we hartelijk onthaald. Een leuke goedlachse man komt bij ons zitten en vraagt de stront uit ons lijf, getrouwd, kinderen, namen ….enz. We kunnen niet inschatten waarom, doch de babbel is aangenaam.

We proeven er een jonge kokosnoot en eentje die een paar maand ouder is. Nadien krijgen we nog iets te drinken, maar ook dat lieve mensen, een soort witte azijn met kokos smaak. 

Van dit brouwsel moet men traditiegetrouw  eerst een kleine scheut op de grond gieten om het eren van je grootouders….. na het proeven denk ik eerlijk, dat ze het zelf niet lekker vinden en zo minder van dit brouwsel moeten drinken. 

De vrouw des huizes bereid, onder het waakzaam oog van Catherine, een traditionele maaltijd met maïsmeel en haai in een zout zuur sausje.

Ik proef, bah niet echt mijn ding, de haai zo zout als brak en naar mijn gevoel al enkele maanden geleden dood aangespoeld op het strand hier niet ver vandaan.

Nu besef ik waarom Catherine niet echt wou proeven, de snoodaard!

Na al dit lekkers mogen we nog even binnen in het woonhutje van de kokosboer. De reuk binnen is niet te harden, verlichting een lampje op zonne-energie. Keuken of toilet is er niet. 

Bij het buiten komen staat daar onze goedlachse man van weleer. In zijn hand enkele geweven polsbandjes met de namen van mijn vrouw en kinderen. Sir, please all hand made….  1500 schilling. Handmade, op pak weg 20 minuten….? Ik begin hoe langer te meer te denken aan opgezet spel, doch ik pingel af en geef 1000 Schilling, goed voor 7,€. Hij blij en ik denk nu laten ze mij met rust…gedachte is alles, andere bandjes of hangertjes worden in hoeveelheid aangeboden, ik maak me snel uit de voeten of mijn zakgeld verdwijnt als sneeuw voor de zon.

Nog snel enkele foto’s en weg zijn we.

Nu gaat het richting de medicijnman. Ik hou mijn hart al vast wat voor trukken die uit zijne hoed tovert…

Op de rit naar daar zijn er al enkele van onze 2 wiel exemplaren overgeschakeld van elektrisch naar manueel, beter gezegd manpower ….😅

Puf, puf bij deze hitte komen we volledig onder het zweet bij de dokter of beter gezegd lokale kwakzalver.

We nemen plaats in de wachtzaal van het kabinet, beter gezegd een houten bankje veel te laag voor onze lange benen, met een stro dakje boven op.

De brave man heeft zo goed als voor alles een medicijn, van griep tot prostaat, van impotentie tot tandpijn, alles komt aan bod. Een vaste komt steeds terug, koken en 3 maal per dag innemen.

We bedanken vriendelijk de vraag of we iets nodig hebben van al deze kwakzalverij en begeven ons naar onze “exemplaren” Dit alles onder luid gejoel van de kinderen en de talloze locals met bandjes, hangertjes ….enz. 

Wanner ik zeg dat ik geen geld meer op zak heb gaat een van de locals wel echt ver en vraagt of ik mijn I Watch niet wil ruilen voor een polsbandje. Ook nu bedank ik hem vriendelijk.

Aangezien onze smalle en de corpulente zich even niet mengen in de discussie nemen we zekere voor het onzekere, we nemen de benen, of beter gezegd de wielen.

Tot zover het bezoek aan de locals.

Hoe verder de terugrit vordert hoe meer ik me toch de vraag stel van, is dit wel allemaal echt zo of is dit opgezet spel om de blanke, goedgelovige toerist wat geld afhandig te maken…. Ik weet het niet. Je zal me zeker niet horen zeggen dat de mensen hier op een andere manier leven dan wij of er geen armoede is, neen deze is er wel, doch ze lijken mij allen zeer gelukkig. Tijdens onze weg terug riskeren we nog een keer of 3 ons leven, maar al bij al komen we goed terug.

We nemen op dezelfde manier afscheid van smalle 1, smalle 2 en de corpulente, als bij de locals, nu alleen niet met snoep maar met schillingen.. Blijkbaar de gewoonte hier…. Kostprijs 5000schilling, hopelijk zal smalle1 en 2 hier goed gebruik van maken, de corpulente heeft al genoeg buikvet.

Hetzelfde busje met dezelfde rasta man brengt ons terug.

Na een welverdiende frisse pint springen we in ons zwembroek en duiken in het zwembad, ondergetekende neemt plaats op een ligbed en begint zijn verhaal…..

Ondertussen nemen de grijze wolken over van de zon en de gedachten gaan naar de douche en het avondeten.

We hebben gereserveerd,19u in de grill.

Hoe het daar verloopt lezen jullie morgen.

Asanti sana voor het volgen van onze avonturen.

De bende