Tuk-tuk

Beste volgers,

Hier zijn we met hoofdstuk 5.

Indien jullie mee zijn in het verhaal is geweten dat we gisteren gereserveerd hadden in de grill.

Wel beste mensen heel eerlijk, het was lekker, doch de werkwijze was licht aangepast. Dit zijn we niet gewend van de doorsnee Keniaan.

Normaal verloopt alles een beetje in vertraagt tempo, pole- pole zoals ze hier zeggen.

Nu ging het vrij vlot, de soep kwam bijna samen met onze aperitief, de saladbar was dan weereen hapje na de soep…. Begrijpen wie kan.

Even een kort woordje over de saladbar, enkele soorten kool, wat salade en wat potjes met saus, ajuintjes en wat pijp ajuin…..ola dit lust ik wel, een pijp uitje gaat er altijd in, dus een goed gevulde lepel schep ik op.

Alles goed onder elkaar en smakelijk… tot er enkele pijp ajuintjes op mijn tong belanden… het zijn verdomd hete pepers….🤑een aanval op mijn smaakpapillen.

Het hoofdgerecht, kip, lam en vis, allen van op de grill, geserveerd in 1 bord, surf en turf zoals ze zeggen. De kip en de vis werden met grote spies aan tafel gebracht, het lam werd aan de bout aangebracht, alles keurig versneden op je taloor. 

Wat waar op je bord is terecht gekomen is een raadsel, de verlichting rondom ons is miniem. Misschien is het wel met voorbedachte rade zo donker gehouden, we zien echt niet wat we eten, maar is het lekker, ja dat wel. 

De vriendelijke Keniaan met de lamsbout deed zijn uiterste best om fijntjes te werk te gaan, doch de stukken die naast het bord en op je broek vielen moest je er maar bij nemen. Deze die je broek misten en op de grond terecht kwamen werden met smaak verorbert door de plaatselijke katten.

Omstreeks 22u vallen onze oogschelen bijna op tafel, moe en voldaan zoeken we onze kamer op. De nachtrust is welgekomen.

Afspraken zijn er om na te komen dus  9:00u ontbijt, naar goede gewoonte is er veel keuze, te veel zelfs, ik loop al enkele rondjes rond de buffetten met een leeg bord in mijn hand en weet niet wat nemen. Uiteindelijk ga ik dan maar voor de “horse eye” beter bekend onder spiegelei of paardenoog 😜.

De verse krachten zijn opgeslagen en klaar dus voor een nieuwe dag, tevens de laatste voor ons vertrek op safari.

We beslissen om een ochtend wandeling te maken via het strand naar de monding van de Congo rivier. Deze uitstap was ons nog aangeraden door de vriendelijk lieve Limburgse schone.

Dus, we vragen enkele waterflesjes en we zijn weg. Geen enkel idee van hoe ver of waar ze juist uitmond in de zee, het enige dat we weten, het is zuidwaarts dat we moeten.

Onze stoute schoenen, bij sommige slippers aan, camera rond de nek en weg. 

We zijn nog geen 15 meter ver of daar zijn onze lokale vrienden al. Ze bieden ons van alles en nog wat aan. Spijtig, niets dat we kunnen gebruiken, doch van ophouden geen sprake. Jurgen heeft er echt genoeg van en wil al terug keren, ik spreek hem wat moed in en wonder wel hij vervolgt de wandeling.

Uiteindelijk bereiken we de monding van de rivier. Wanneer jullie nu denken dat het water met volle kracht de zee in stroomt….mijn gat ja, tussen de rivier en de zee zit een soort zandduin van enkele meters hoog. Volgens informatie van een lokale smalle is het enkel tijdens het regenseizoen dat de rivier uitmond in zee. 

Ik zeg “ok thanks” onze smalle denkt direct maar aan een ding en steekt zijn handje uit…. Nee vriend zo gaan we niet te werk hè, ik keer hem de rug en vervolg onze wandeling.

We komen terug aan bij het vertrekpunt en bestellen ons een lager malt (lokaal biertje, best te drinken hoor) en smeden plannen om onze namiddag door te brengen.

De sportman en beide dames beslissen om rond het zwembad te blijven hangen. Ik denk het mijne er van, sportman met een groot ? 😃😃Het meer avontuurlijk deel van de bende beslist om een bezoekje te brengen aan de Carrefour, een kleine 3,5 km verder.

Nog even twijfelen we of we dit te voet gaan doen of met de tuk-tuk

De meningen zijn verdeeld toch komen we tot een besluit waar iedereen zich kan in vinden, te voet heen, terug met de tuk-tuk

En ja beste volgers, de wandeling heen is zowaar eentje om u tegen te zeggen. We zijn amper 150 meter ver en we belanden al in de rasta factory. Een uit de kluiten gewassen hutje met enkele houtbewerkers die hun houtsnijwerk aan de man brengen. De man in kwestie is druk bezig met het vervaardigen van iets dat op een dier moet lijken, echt zien wat het gaat worden doe ik niet. Meteen denk ik weer aan gisteren “handmate ?” Eerlijk denk ik weer aan een beetje oplichterij, doch de rasta man en zijn gevolg, super vriendelijk. 

We beslissen om door te gaan zonder aankoop en maken de belofte om na onze safari iets te komen aankopen. Alright guys….of onze brave rastafari dit na de nodige rook waren nog gaat weten is de vraag.

We stappen verder en geloof het of niet, 150 meter verder worden we terug aangesproken door iets wat lijkt op een beter bedeelde Keniaan. Aan zijn broek een pasje met zijn naam, denk ik toch want leesbaar was het niet. Hij volgt ons voor de rest van de wandeling en die duurde nog wel even. 

De brave man verteld zijn hele levensloop, zijn pasje diende blijkbaar dienst als gids voor safari, maar ook voor apotheker en taxi chauffeur, allrounder dus 😃

Eindelijk komen we in de supermarkt en meteen vergelijken we de prijzen van bij ons. We lijken wel een stel bonnetjesknippers in den Aldi 🤦🏻

Na grondige controle zijn we het unaniem eens, alles is hier om en bij de 50% goedkoper dan in België. Best duur dus voor de gemiddelde Keniaan.

We slaan een flesje wodka (voor de sportman) en een fles whisky (voor de meer avontuurlijke reizigers) in, betalen en weg. 

Al uit onze ooghoeken zien we hem staan, de beter bedeelde Keniaan wachtend op ons en onze aangekochte goederen, waarschijnlijk met maar 1 gedachte, die hebben iets bij voor mij 😛

Mis kerel, snel verlaten we de parking langs een andere zijde en springen een tuk-tuk richting Southern palm beach hotel.

Een avontuurlijke rit, met 3 achterin, Peter rechts, ik links, Jurgen strategisch in het midden. We vertrekken, zowel ik en Peter hangen met onze hoofden zo goed als buiten. Van op de strategische plaats klinkt luid gelach. Of en toe nijp ik toch even mijn anusje dicht, zeker wanneer er een inhaalmanoeuvre word ingezet. 

Al bij al worden we veilig voor de deur afgezet. Met wat afgepingel heeft de brave man ons bijna 3 km verder gebracht voor 300 schilling of beter gezegd 2€. Uit eerlijke schaamte geven we hem 400 schilling 😃

3 tusker malt biertjes sluiten het winkel avontuur af.

We zakken nog even onderuit in een stoeltje aan de beach bar, bestellen iets om te drinken en stillen onze honger.

Rond 17u hou ik het voor bekeken en trek naar de kamer. Een zware last volgt, we moeten sorteren wat er mee gaat op safari en wat er hier blijft.

Mijn keuze is snel gemaakt, wat de deur links en rechts van mij gebeurt is onbekend….

Na het avondritueel, maken we ons klaar voor het avondeten.

Wat er daar nog gaat gebeuren lezen jullie morgen, maar 1 ding is zeker, laat gaat het niet worden. De start van onze zes daagse safari staat reeds gepland om 5:30u. En van wat ik vernomen heb tijdens de gesprekken, een onmenselijk vroeg uur voor sportmannen 😅😅😅

Tot morgen

Fil