Beestjes kijken

Jamboo, Jamboo,

Vrienden,

Vandaag start ons groot avontuur, we vertrekken op een wel onwaardig verlof uur op safari.

Maar eerst nog de afsluiter van gisteren tot bij jullie brengen.

Ons eten, daar moet ik stilletjes aan niet meer over uitwijken, veel, voldoende en voor ieder iets. 

Na het eten nog even de benen strekken en naar de kamer. 

De mannen verzamelen op ons terras voor enkele proeverijen van de aangekochte waren uit het tuk-tuk verhaal. Slaapwel.

4:30u mijn wekker luid alarm, opstaan beste vriend time to go on safari.

Jurgen, mijn roommate staat op met een gehoorgang probleem. Volgens hem nog resterend water van het zwembad. We zien wel verder hoe dit afloopt.

Snel douchen en verzamelen aan de lobby. Onze ontbijtboxen staan klaar. We checken uit en even later worden we opgepikt voor een verbindingsrit naar Mombassa.

Het is amper 5:45u en onderweg is al heel wat bedrijvigheid, allerhande voertuigen. Sommige zijn samengebonden met duke tape, andere met koorden, om maar niet te zeggen voertuigen klaar voor de sloop. Vele van deee vehikels laten dan nog eens een donker bruin - blauwe rookpluim achter, ik denk het mijne er van maar een autokeuring is er zeker niet. Ook van enig structuur of  verkeersattitude is geen sprake. Links pinken rechts afslaan, met 1 licht of zonder lichten, alles kan alles mag. De politie kijkt er goedkeurend toe. Tussen heel het gewoel, andere woorden heb ik er niet voor, heel wat voetgangers die kris kras hun leven riskeren met de weg over te steken. Onder hen staan ook de schoolkinderen al klaar.

Na een klein uurtje chaos rijden stappen we over in de safari jeeps.  Achteraan Robby en Cindy, tussen rij Peter & Catherine en ik met Jurgen op rij 1.

Onze chauffeur is de vriendelijkheid zelve. Een kale nette man met stoppelbaard, zeker gene smalle en ook niet corpulent te noemen. Uitgedost in beige broek met groen hemdje, hij lijkt wel een Ranger uit de strips van Kuifje. Hij geeft ons ten gepaste tijden informatie over allerhande zaken. 

Alvorens we vandaag onze eerste drive hebben moeten we een dikke 200km overbruggen. Volgens onze Ranger gaat dit even duren, er zijn namelijk veel vrachtwagens op de baan, ook op zondag ja.  De wegen zijn volgens de brave man de dag van vandaag ok.

Na een kleine 10 km zijn wij hier niet van overtuigd. We worden constant door elkaar geschud, de vluchtheuvels zijn hoopjes beton met grote stenen in verwerkt. 

Mij ga je in ieder geval niet meer horen klagen over onze Boudewijn snelweg of A12.

2 u verder stopt onze vriendelijk man aan een lokaal tentje voor het ontbijt. Niet enkel koffie en thee zijn er te verkrijgen, neen een ganse bazaar aan merchandise, van houtwerk tot kleding, hoeden, petten noem maar op. Alles weer sterk aan de man gebracht door enkele sluwe verkopers. Meteen denk ik weer “made in China”

Ontbijtbox open, muffin, zoet broodje, hard gekookt eitje en een worstje zijn ons deel. 

We rijden verder en na nogmaals 2,5u daveren en schudden krijg ik het gevoel dat mijn organen in mijn lijf een andere plaats hebben gekregen. Mijn milt zit op de plaats van mijn lever en mijn longen hangen precies ondersteboven. Maar het aller belangrijkste is we zijn zonder kleerscheuren op bestemming, hopelijk heeft mijn flesje whisky het in de kofferbak ook overleeft. 😃

Lunchen doen we in Taita lodge. Inchecken daar gebeurt voor 4 van de zes stressloos, de andere 2 zijn naarstig op zoek naar hun reispas.   

Voor de allereerste maal deze reis moet de mannelijke helft van Catherine, Peter dus iets wegsteken dat belangrijk en wat gebeurt er… dikke miserie… Catherine krijgt het warm en koud tegelijk, bij Peter breekt het zweet uit….. wat zal het worden een kaartje retour of …..oef gevonden. Nog een beetje wit en zweterig  kunnen we verder.

Om dit alles te verteren slaan we elk 2 Whiskys achterover…

We worden er onthaald als koningen en koninginnen, echt niet normaal. De lodge met zicht over het park, het infinity zwembad, ongelooflijk, ik wist echt niet of dit bestond. De lunch zelf word buiten geserveerd aan ronde tafels, gedekt met nagelwit tafelkleed. De stoelen zijn dan weer zwart. Eten in buffet van alles wat en veel.

Tijdens mijn maaltijd kijk even rond en zie toch her en der security staan, ik waan me even in de begijnenstraat als gedetineerde die moeten ook eten tussen de cipiers.

Ale vooruit, jeepke in en weg zijn we richting Taita lodge. Een soort van paalwoningen in het reservaat. Hier slapen we deze nacht, maar zover zijn we nog niet. Om 16u start onze eerste drive.

Hobbelend en schuddend rijden we met een slakkengangetje het park binnen. We spotten olifanten, gazelles enkele struisvogels en heel wat zebra’s, volgens Robby is dit het paard van Afrika. Plots krijgt onze ranger, nog steeds dezelfde brave, kale man, een oproep via het cb netwerk.

Er is een jachtluipaard gespot…. dus even goed vasthouden want het gas gaat er op…..misschien wel goed, zo komen mijn ingewanden terug op hun plaats 😅

Enkele minuten later zijn we ter plaatse, wat een pracht beest seg.

De fototoestellen klikken volle bak.

Wanneer we willen doorrijden staan we vast, nee geen motorpech hoor, neen, de hoeveelheid aan jeeps is zo toegenomen dat we precies ergens op de boulevard in Antwerpen staan.

Doch we banen onze weg en rijden  terug met een slakkengang snelheid verder. Nu ook weer enkele giraffen, vogeltjes en ander wild gedierte.

Bij ieder beest we zien krijgen we nodige uitleg van onze ranger.

Omstreeks 18:15 belanden we terug waar we vertrokken zijn, enkel nu met enkele honderden foto’s meer op ons sd kaartje.

Vlug bekijken we nog een groepje olifanten die wel heel dichtbij zijn gekomen en besluiten dan om het rode stof te gaan afspoelen onder de douche.

Afspraak 19:30u voor het diner.

We betreden het goed gevulde restaurant en nemen plaats aan het raam. Een raam met uitzicht over de uitgestrekte vlakte vol met ….? Te donker om er nog te zien. Maar ook rondom het buffet en aan tafel is er weer verdacht weinig licht. Ik ga alles dubbel checken voor het op mijn bord komt, dat is zeker.

Ook hier is er weer van alles wat en van alles genoeg. Wel zitten we meer benepen dan in ons hotel van de dagen voordien. Ook aan het buffet moet ik passeren op mijne smalste kant,  ook al weet ik niet of ik deze, na de afgelopen dagen vol met eten en drinken, nog heb.

Na het dessert blikken we nog even terug op de voorbije dag, unaniem zijn we het eens, het was goed.

Ook nu word het niet laat, morgen vertrekken we om 7:30u voor safari dag 2.

Fil