Highway through hell 🤑

Lieven lezers,

De wekker gaat af, toch wel redelijk vroeg, 5:50u, we worden verwacht om 6:30 aan de ontbijttafel. Ik kijk buiten, wat een pracht, gans de vlakte zit verstopt onder een heerlijk zachte laag nevel. Het lijkt wel een aards paradijs.

Ook nu weer rondom het ontbijtbuffet een drukte van jewelste, niet mijn ding dus.

Ik eet vlug enkele koekjes, drink een tasje thee en vlug naar buiten. 

Heerlijk hier te staan, alle soorten vogeltjes fluiten de dag op gang.

Stipt 7:30u start onze jeep, aan het stuur de welbekende  met stoppelbaard vriendelijk man. Ik ga hem van af nu Swa noemen.

Vandaag laten we de Taita Hills achter ons en zetten koers naar het Amboseli park, 170km verder op. Volgens onze Swa rijden we over prima bereid bare wegen. Ik denk het mijne er van, wat moet dat moet.

Tijdens het transport word ik door enkele van mijn medereizigers er op gewezen dat het vandaag al dinsdag is en niet maandag. Blijkbaar heb ik gisteren in mijn verhaal aangehaald dat het zondag was, niet dus het was dus maandag. Met het schaamrood op mijn wangen trek ik me terug achteraan in de jeep en denk, als schrijver teveel whisky drinken is dus not done. 

Mijn welgemeende excuses aan de lezers, hopelijk heb ik niet al teveel verwarring veroorzaakt en zijn de mensen die moeten werken ook gaan werken 😅

De snelweg doorkruist het nationaal park Savo west, de natuur rondom blijft mooi om zien, de weg is verbazingwekkend in goede staat, enkel de tientallen, misschien wel honderd vluchtheuvels die we passeren zijn een hel voor rug en ledematen.

Tussen alles hobbels heen beslissen we om onderweg nog een afslag te nemen naar een stukje verscholen paradijs met krokodillen en nijlpaarden.

Dus van de weg, bezaaid met vluchtheuvels, rechts af, een off road van 19km. 

Bij het stukje paradijs wandelen rondom de poel waar in tal van kroks en nijlpaardjes liggen te baden en zonnen. Wel te verstaan met lokale gids getooid in kostuum en een iet wat moderne werpspeer. We trekken zowaar even echt in de wilde natuur. 

Alle spoor afdrukken komen we tegen, leeuw, olifant… ook de uitwerpselen, alles behalve het beest zelf, doch niet veel later zien we dan enkele beestjes, de oryx antiloop, gnoes, gazelle….enz.

Omstreeks 11u verlaten we dit paradijsje en vervolgen onze weg, of toch iets dat er op lijkt.

Maar al te graag had ik jullie niet meer lastig gevallen maar het is onmogelijk, maar een hel is het. En beste volgers het ergste moet nog komen, 65km off road en als ik zeg off road dan is dit ook zo. 

Volgens de Swa is het schuld van de Chinezen, het waren zij die begonnen met de aanleg van het wegennet in Kenia, maar blijkbaar werd het hen allemaal teveel en zijn verdwenen als sneeuw voor de zon. Zou het zoiets als werkweigering zijn of liep de betaling niet juist? Achteraf blijkt het door COVID. 😜

Wie zal het zeggen, maar ik begrijp nu wel waarom de Kenianen liever de Chinezen hun achterkant zien dan de voorkant.

Dus verder rijden over een zandweg bezaaid met putten en bulten, beter gezegd putten en bulten met zand. De putten zijn met momenten van deze grote dat er bijna een mini cooper in past. Allerhande brommertjes en ander rijdend materiaal rijd kris kras door elkaar.

We komen zelfs vrachtwagens tegen, beladen, je hou niet voor mogelijk. Ze lijken wel op het voertuigenpark van hoger- lager, je weet wel de verhuisfirma. Amper blijven ze recht.

Langs links en rechts van deze “highway” barakken, barakjes in stro, bewoond weliswaar.

Tijdens het rijden laten we een gigantische stofwolk achter. Ze waait over en in de barakken. Volgens mij voelen ze binnen het stof tussen hun tanden knarsen. Ook hun kleren, haar en alles rondom is beslagen met het rood/bruine goedje. Het aantal mensen te voet zie je amper nog gaan, de brommertjes nog rijden. 

De remmen van de jeep hebben ook last van het stof, ze piepen en kraken.

Eindelijk na goed 2:30u (voor 65km) komen we terug bij de Chinezen, beter gezegd op asfalt. Ons gans lijf is brak, totaal geruïneerd en hopeloos door elkaar gerammeld.

Amboseli lodge, we zitten midden in Masai gebied. Een wel zeer imposante Masai heet ons welkom, kan ook zijn dat hij zich voordat als Masai, doch het heeft iets z’n imposant iemand op sletsen gemaakt van motorbanden…😜

Onze lunch verloopt in een veel rustiger kader dan gisteren, terug wat meer pole-pole zoals de Kenianen zeggen. Maar niet al te rustig, om 15:30u vertrekt onze drive naar het nationaal park Amboseli.

Ik en Jurgen melden zich op tijd, Peter en Catherine iets te laat, Robby en Cindy nog later ….😛 Blijkbaar zijn ze aan het afpingelen in het lokale winkeltje.

Nog half murw van de rit naar hier stappen we met volle moed in de jeep. We zijn weg.

We rijden het park binnen onder toeziend oog van een man of 10. Eentje volledig in camouflage pak en gewapend met Winchester of iets in de aard.

De drive verloopt redelijk kaal bij de start,  met andere woorden niet al teveel beweging. Op een kudde Afrikaanse paarden wit en zwart gestreept, die zijn goed vertegenwoordigd. 

De drive vordert, over de weg wil ik niets zegge, brak dus.

De beweging begint op gang te komen, olifanten, gnoes en ander ongedierte passeert de lens, tot plots onze Swa gas geeft, leeuw gespot.

Waar zien we meteen, het kleine aantal jeeps, ruwweg geschat 20…staat ter plaatse. 

Onze camera’s staan op scherp en ja hoor Leeuw en Leeuwin liggen enkele tientallen meters verder.

De drive rijd op z’n einde, we stoppen nog even voor een foto van de Kilimanjaro en zonsondergang. 

We komen terug aan bij Amboseli lodge. Onze poriën vol met stof. Mijn baard staat stijf en kleurt bruin/rood. Onze lijven uitgemergeld en door elkaar geschud. Snel de douche en eten.

Morgen hebben we een ochtend drive op het programma, dus ook weer vroeg op.

Meer nieuws morgen.

Fil