Op de vlieger en terug op de vlieger

Vrienden,

En ik die dacht dat een nachtje vliegen wel ok zou zijn……van het te kleine tafeltje met dure koffie en broodje kip zonder kip naar een de  Boeing 787/8 Dreamliner. Een sigaar met 3 rijen van telkens 3 stoelen. Samen met Jurgen zit ik in de middelste rij. Achter ons Peter en Catherine, links daarvan Robby met Cindy. 

Aangezien het sigaartje niet uitverkocht is word er wat geschoven zodoende we met 2 op een rij van 3 plaatsen zitten. Denk nu niet dat we in luxe zitten, het blijft een krappe bedoeling. 

Een ding moet me wel van het hart, Peter is verdomd rustig, goei pilletjes mijn gedacht.

We stijgen op en eens we op een hoogte zitten van 12 kilometer en de temperatuur buiten zakt naar min 52 serveren ze ons een maaltijd. Kip, vlees of veggie. Ik ga voor de kip en ik moet toegeven het smaakt beter dan het er uit ziet. 

Buikje vol en lichtjes onderuit probeer ik de slaap te vatten maar echt vertrekken naar dromenland zit er niet in. 2 uur en nog geen oog dicht gedaan, ik zou verdomd nog liever ergens in een klein appelsienen kistje liggen…(de trouwe volgers weten het nog wel)

De verveling slaat toe het verhaal neemt zijn start.

Omstreeks 3:15u gaat de verlichting aan en worden diegene die slapen zachtjes gewekt, ondergetekende dus niet, want voor het kunnen gewekt worden is er slaap en dit is het niet 😡

Het ontbijt, een mini croissant, zakje bosbessen confituur, taartje met bosbessen vulling en potje yoghurt met, u raad het al, bosbessen. De stoelgang straks…… mijn gedacht bosbessen.

Omstreeks  5u Belgische tijd, 6u lokale tijd landen we in Nairobi. 

Landing geen probleem, nu op zoek naar de bagage. Iedereen klaar behalve Robby, die heeft al 3 keer de band rondgelopen zonder succes….de moed zakt hem in de schoenen en vraagt raad aan een lokale medewerker…. Maar ja Kenyaans is geen Nederlands hè.

Doch wanneer ik even naar de band loopt zie ik daar nog een zwarte sportzaak weliswaar onderste boven liggen… bingo, we kunnen verder.

Bij de eerste mister cash innen we enkele Keniaanse schilling…..  40000 om juist te zijn. We voelen ons de koning te rijk.

Nu verder voor onze binnenlandse vlucht. Niet goed wetend naar waar komt er al snel een lokaal persoon ons ter hulp… ge voelt het al komen zeker, die brengt ons 100 meter verder en steekt zijn hand uit ….€ please 😅😅

Na de bagage 20 keer door de scanner te sturen zitten we klaar voor het vertrek.

Mombasa, 9u na een korte vlucht landen we veilig. Uitstappen in het midden van de tarmac, blijkbaar de gewoonte hier en te voet om de bagage. Hier moeten we helemaal niet lang wachten, de bagage word gebracht met een oude tractor met aanhangertje (zie foto)we melden ons aan de stand van tui waar we zeer vriendelijk onthaalt worden.

Even wachten op enkele verloren gelopen Hollanders. De pendelbus op richting hotel.

Onderweg waan ik me in België, het wegdek hier is zowat in dezelfde erbarmelijke toestand, enkel het links rijden verraad dat we niet zijn. 

Tijdens de rit geven we ons ogen rijkelijk de kost. Aan beide zijde van de weg, ale of toch wat er moet voor doorgaan, snel in elkaar getimmerde krotjes en veel onafgewerkte kleine huisjes. Allen zijn voorzien van metalen golfplaten daken. Ondertussen heeft er iemand begeven aan de onmenselijk slechte nachtrust of zijn reispillen uitgewerkt?

Eindelijk komen we aan op onze bestemming. Het contrast tussen de krot bebouwing naast de straat en ons verblijf,  ongelooflijk, dit is niet normaal. Niet dat ik hier weg wil, neen het is hier zalig. Een resort met alles er op en er aan en dan nog all inclusief. 

We zitten nu, met een lekker frisse pint, te wachten op onze kamers. Wat de rest van de dag en avond brengt lezen jullie in het volgend verhaal.

Doe ze de groeten in België en tot …?

De bende.